Satsang hier&nu

Satsang in het Westen vraagt een andere aanpak dan 60 jaar geleden in India.

Kijk naar buiten: Zie hoe mensen zich haasten. Men kijkt elkaar nauwelijks nog aan en de wereld wordt waargenomen via de smartphone. Waar komen ze vandaan? Waar gaan ze naar toe?

Kijk naar onze levens: Carrière, partner, huis, gezin en familie. Mensen en instanties die van alles verwachten. Ballen genoeg in de lucht te houden. Red jij dat of ben je er al mee gestopt?

Kijk naar de markt: een product is een beleving geworden en moet je het gevoel geven ergens bij te horen. Maar waarbij eigenlijk. Weet jij het?

Kijk naar facebook! Daar laten we een beeld zien dat geen recht doet aan onze gevoelens. We doen we ons beter voor dan we zijn. Waarom eigenlijk, waarom zijn we niet gewoon mens? En trouwens, waarom moet alles geweldig zijn? Waarom reduceren we ons leven tot een schijnvertoning?

Nu even niet! Als die machine ergens begint te haperen wordt pas echt duidelijk hoe alles in elkaar grijpt en hoe kwetsbaar we zijn geworden. Dan komen de vragen. Is dit wat ik wilde? Is dit alles? Is dit geluk?

En dan kijken we naar binnen en beginnen van daaruit te zoeken naar dat wat er echt toe doet. We denken onszelf tegen te komen, met de nodige twijfels, vragen, pijnpunten, kleine en grote kwetsuren. En we denken van daaruit antwoorden te kunnen vinden. En zo zadelen we onszelf op met nog meer ballast, want het antwoord op onze vragen ligt daar niet.

De vraag is: kunnen we in dit gekkenhuis (nog) een waarachtig leven leiden. En waar te beginnen? Wat mij betreft niet door ons in te laten met zweverigheden, navelstaren, spiritueel materialisme en facebook-likes die allemaal contraproductief uitpakken.

De boodschap vanuit nondualiteit blijft onveranderd en lijkt voor het oprapen. Of dat lukt, is aan jou. Je bent welkom.

Onderzoeken wat echt belangrijk is voor jou en wat waarheid is. Steeds dieper door (laten) vragen, tot er niets anders meer is dan waarheid.