Derde geboorte

Als iemand die alles onderzoekt en niet van mystificeren houdt zie ik ook nog een derde geboorte. Onze eerste geboorte brengt ons op de wereld, maar we verblijven in onszelf, zonder onderscheidend vermogen, met de tweede geboorte komen we in de wereld, we kunnen ons gezond onderscheiden van de ander en verhouden tot de ander. De derde en laatste geboorte maakt ons van de wereld.

Je kunt ook zeggen, met de eerste geboorte zijn we ongeïdentificeerd, daarna raken we geïdentificeerd om ten slotte deze dualiteit te integreren tot een overstijgend bewustzijn. Nog een definitie: eerst zijn we individueel, daarna sociaal en tenslotte wereldlijk. In dat derde bewustzijn verhouden we ons niet alleen tot anderen, maar tot de gehele natuur.

Hier dringt zich de gedachte op die ik ook gebruik bij het onderzoek naar pijn. De eindconclusie is dan ‘dat er pijn is’, de identificatie is dan opgelost. Als we dat hier toepassen dan ervaren we dat er bewustzijn is, maar niet aan ons gebonden is. We hebben geen bewustzijn, we zijn bewustzijn. We leven in bewustzijn, maar we zijn het niet. Het bewuste zijn is er, maar het is niet van ons.

Is er een weg naar de derde geboorte?

Nee en ja. Als je persé ergens wil komen, zoals de monniken in de levensbespiegeling van de oude Cheng, dan moet ik je teleurstellen. Je zult je hooguit terugvinden in een of andere stroming, of weer een andere en steeds een eureka-gevoel hebben, totdat je hopelijk ziet dat je een bypass construeert naar een pijnloos of verlicht leven. In de meeste gevallen ben je verkleefd aan de pijnlichamen van je ouders.

Toch geloof ik dat de eersten die tot dit inzicht kunnen komen, juist de ‘herstellenden’ onder ons zijn, zij die de verkleving, hun noodlijdendheid hebben kunnen oplossen door nieuwe hechtingsmogelijkheden aan te gaan.

De tweede geboorte echt opgang brengen, een einde maken aan je actieve noodlijdendheid, waardoor je in coping gedrag bent beland, is in wezen een uitnodiging naar deze wereldlijke stap. Het zien wat is en daarmee steeds weer op overstijgend niveau te kunnen zijn, zonder het contact te verliezen met je innerlijk kind en je sociale zijn.

In mijn beleving is dat de werkelijke spirituele stap.

Similar Posts