Liefde en nondualiteit

6 mei 2015

Is er liefde in nondualiteit?

Een opmerking/vraag die altijd weer langskomt is:

Nondualiteit, het voelt soms zo leeg en kil, als niets er meer toe doet… ik mis toch wat. Kan het ook anders?'

Veel sprekers (leraren, goeroes en zo) stellen dat je op Satsang niet voor 'een goed gevoel' moet komen. Nee, je moet bereid zijn een hakbijl te gebruiken om te onderzoeken wat echt (waar) is, wat waarheid is. Zodra je op Satsang compassie wenst, medeleven, een warm bad, dan hou je jezelf voor de gek, zo is de stelling.

Laten we dit eens op waarheid onderzoeken aan de hand van uitgangspunten:

1 - de vraagsteller is op zoek naar een plek om 'thuis' te komen vanuit een gelijkluidende behoefte die leeft binnen de mind (gedachten en gevoelens). Welaan, dit is een behoefte van het manifeste, van de ik denk, ik voel, dus ik ben -structuur. Dat is dualiteit. Wanneer de spreker een begripvolle houding toont, bevestigt deze de mind van waaruit het verlangen komt (wat de vraagsteller niet echt is) en bevestigt het denken en daarmee dualiteit.

2 - de vraagsteller onderkent en ziet het illusoire karakter van het 'eigen' denken, de 'eigen' gevoelens en ziet de 'ik-structuur' als een manifestatie. In dialoog met de vraagsteller wisselen momenten van helderheid en zoeken elkaar af. Er is beschikbaarheid

Ook hier is het van belang dat de spreker alleen maar teruggeeft wat zich afspeelt rondom de vragen, op procesniveau. Op heldere momenten ervaart de vrager steun.

Door de manifest (waarnemen met de mind) kan er tijdens de dialoog kilte en compassie gevoeld worden. In het ene geval voel je je begrepen, in het andere geval niet en begint er verzet. Beide is dualiteit.

Wanneer je niets voelt maar er wel van alles resoneert is er contact 'vanuit' oorspronkelijkheid. Oorspronkelijkheid: dat wat jij altijd al was vóórdat je een verhaal werd. (wat iedereen is, dus voel je niet beledigd svp)

3 - de derde mogelijkheid is dat er resonantie is die niet wordt ingekapseld in gevoelens en gedachten door de manifest. Er wordt niet geïnterpreteerd, niet geduid of wat dan ook. Er wordt ook niet, niet gedaan. Er gebeurt op het manifeste niveau niets. Er is resonantie. Die resonantie is één. Er is eenheid, geen tweeheid.

De poortwachter van het ego is (even, hopelijk steeds meer) afwezig. Merk op: zodra het contact, het moment, wordt beschreven of beoordeeld als 'mooi' of wat dan ook, is er weer dualiteit. De mind neemt het over.

Wat denk jij dat hier is? Leegte? Kilte? Of?